Translate

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zycie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zycie. Pokaż wszystkie posty

KOCHAJ SIEBIE BY MIEĆ KONTROLĘ SWOJEGO ŻYCIA

 Kiedy latka lecą i mamy czasami chwile spokoju i reflekcji warto jest pomyśleć o tym co pozwala nam pozytywnie nastawić się do życia,  co pozwala nam cieszyć się samym życiem takim jakie jest.

Nie zastanawiamy się nad tym kiedy młodość szumi w głowie, kiedy mamy 20, 30 czy nawet 40 lat. Wtedy wszyscy gonimy : praca,  kariera, rodzina, dom, plany na wakacje itd. Takie myśli przychodzą później. Bo będąc młodym normalnie nie  myślimy o tym jak chcemy by wyglądało nasze życie po przejściu na emeryturę.



1) Po 60-tce najważniejsza sprawą w naszym życiu jest nasze zdrowie. Musimy dbać o nie by móc cieszyć się życiem i by nie ograniczyć naszej niezależności.

Dużą rolę odgrywa ruch , codzienny spacer, lekka gimnastyka I zdrowe odzywianie. Wszystko to pomaga nam zachować poprawną dla naszego organizmu wagę. To wszystko zapewnia lepsze funkcjonowanie naszego ciała i wzmacnia elastyczność i sprawność naszych ruchów. A to jest coraz bardziej istotne z biegiem lat.

2) Chcemy nadal codziennie cieszyć się życiem  i robić to co nam się podoba i to bez uzależnienia od kogokolwiek czy akceptacji innych naszych poczynań.

Nie lubimy często prosić o pomoc w wykonaniu prac domowych , zakupów czy o towarzystwo w naszych przyjemnościach tylko dlatego, że sami już tego zrobić nie możemy.  To jest już pewien stopień uzależnienia od innych, a tego nie lubimy !

3) By to osiągnąć musimy też  byćniezależni ekonomicznie.

Musimy od młodych lat dbać o to by na starość mieć zabezpieczone podstawowe potrzeby do życia, tj. emerytura, mieszkanie i ubezpieczenie na opiekę lekarską. 

Liczenie na innych , nawet na ukochane dzieci zawsze kończymy się rozczarowaniem, bo czasy się zmieniają. Młodzi gonią za swoimi sukcesami i z chwilą gdy rodzice nie mogą już im pomagać i sami potrzebują pomocy najczęściej,  niestety, stanowią ciężar dla rodziny. 

Dlatego oddawanie swoich oszczędności i domu dzieciom za życia jest wielkim błędem. Wiele się o tym słyszy i wiele nieprzyjemnych sytuacji spotyka na około nas.

Dlatego z biegiem lat staramy się określić nasze podstawowe miesięczne wydatki i staramy się ograniczyć wydatki nieprzemyślane, niepotrzebne i robione impulsywnie.

4) Często otaczającą nas rzeczywistość nie jest taka jaką byśmy chcieli mieć. Często nasze oczekiwania czy marzenia dotyczące naszych dzieci nie mają nic wspólnego z tym co jest. 

Musimy zdawać sobie sprawę z tego, że mamy wpływ tylko na swoje życie,  życia innych na siłę nie zmienimy.

Dlatego cieszmy się dniem dzisiejszym. Doceniajmy obecność ukochanych osób obok nas i żyjmy tak jakby to był nasz ostatni dzień w naszym życiu.

Musimy zdawać sobie sprawę z tego, że jutro nie będziemy już tak młodzi jak dzisiaj i nasze ciało z dnia na dzień też będzie starsze.

Kiedy się z tym pogodzimy każdy dzień spędzimy lepiej i spokojniej.

5) Bo największym szczęściem człowieka jest spokój psychiczny i spokojne rozpoczęcie każdego dnia.

Poznajmy samego siebie. Zaakceptujmy nasze wady o ile nie możemy ich zlikwidować. 

Nie szukajmy i nie oczekujmy znalezienia szczęścia u innych. 

Nasze szczęście zaczyna się od nas samych, od naszego spojrzenia na świat i naszej pozytywnej postawy w życiu.

Nie oczekujmy uszczęśliwienia nas od innych, ani od męża,  ani od naszych dzieci. 

My sami budujemy nasze szczęście,  tylko od nas to zależy. 

Nie obarczamy winą innych za to , że nie jesteśmy zadowoleni z życia. Każdy z nas buduje swoje życie i ponosi konsekwencje swoich czynów i postanowień.




JAK MINĘŁO NASZE LATO 2023 NA KORFU

 Lato 2023 powoli dobiega do końca.  Mamy pierwsze chłodniejsze dni, noce już są wilgotne i czekamy na te normalne w tym czasie deszcze.

To lato roku 2023 jednak było wyjątkowe,  inne i z pewnością zostanie w naszej pamięci.



Po pierwsze mogliśmy często sami  zaobserwować już istniejące zmiany klimatu na wyspie. Nic nie przypominało poprzednich lat. Niespodziewane ulewy, szalone wiatry, raptowne szalone  zmiany temperatury to tylko jedne z nich.

To lato znacznie opóźniło się.  Czerwiec był chłodny i z dużą ilością opadów i wiatru. Nic nie przypominało,  że to już korfiańskie lato - szczególnie lekka kouderka w sypialni, którą normalnie chowam w połowie maja. Nie mówię już o kąpielach w morzu bo dla nas temperatura wody była w czerwcu stanowczo za niska.



Jedynie długie spacery po plaży przynosiły nam wielką przyjemność. W niektórych miejscach, okrytych od wiatru turyści " kradli" promienie słońca by wrócić opaleni z wakacji w Grecji.

Mnie to od  wielu lat  już nie interesuje. Ciągle słyszę o tym, że słońce jest niebezpieczne, że rośnie liczba zachorowań na raka skóry. Poza tym my na Korfu słońce mamy przez wiele dni roku, wiec opalanie się w upalne dni letnie nie jest mi potrzebne.

Lipiec powitał nas ze słońcem I nareszcie mogliśmy rozpocząć nasze codzienne, wczesno poranne kąpiele w morzu, połączone z gimnastyką w morzu I później spacerem po plaży do wyschnięcia. 

Oczywiście nasza ukochana druga kawusia po plaży zawsze należała do programu naszego dnia. I ta często była połączona że spotkaniami że znajomymi mieszkającymi w okolicach Acharavi.



Powiecie tutaj , że to typowy program poranka emerytów!!  My jednak nie należymy do ludzi nie pracujących. Emeryci przeważnie śpią do późnych godzin, ale to nie my.

Nasz letni dzień rozpoczynał się około 6.00 mimo tego, że nie włączaliśmy budzika. Po prostu jest to godzina kiedy sami się budzimy. Może trochę pomagały nam w tym cykady, które wcześnie rano zaczynały swój koncert. 

Po śniadaniu na werandzie zaczynaliśmy prace w ogrodzie, mąż podlewał i pielęgnował nasze warzywa i ja dodatkowo podlewałam  doniczki z kwiatami koło domu i na werandzie. A jest tego dużo. Następnie wstępnie przygotowywałam obiad by nie myśleć o tym jak z kimś zagadamy się przy kawusi po plaży. 

To wszystko musiało być wykonane do godziny 8.00 tak byśmy około 8.20 byli już nad morzem. Poranki na plaży o tej porze zawsze były urocze. Cisza I spokój,  tylko kilka osób na plaży I całe morze właściwie tylko dla nas. Tym też w tym roku nacieszylismy się.

Niestety w tym roku lipiec był bardzo upalny. W całej Grecji I nie tylko mieliśmy rekordowo wysokie temperatury w ciągu dnia I w ciągu nocy przez wiele dni. Coś podobnego wydarzyło się w 1987 roku kiedy w Grecji z powodu upałów zmarło wiele ludzi, głównie w starszym wieku. Na szczęście w tym roku we wszystkich dużych miastach były udostępnione ludziom za darmo klimatyzowane sale gdzie mogli przebywać przez cały dzień, bo wiele osób nie ma klimatyzacji w domu lub nie stać ich na to. 

O wiele lepsza sytuacja była na wsiach i w miejscowościach nadmorskich. My, mieszkając w górach na Korfu nie odczuliśmy tak bardzo tych upałów. Pomagała nam w tym orzeźwiająca poranna kąpiel w morzu. Jednak w tym roku nawet i my w godzinach południowych włączaliśmy klimatyzację,  nie mówiąc już o prysznicu kilka razy w ciągu dnia. Śmiałam się,  że te upały zamienią mnie w kaczkę pluskająca się ciągle w wodzie, ale na szczęście nie zmieniłam swojej postaci...

Najbardziej dramatyczne dni mieliśmy na Korfu w drugiej połowie lipca. Wtedy w górach mieliśmy szalony pożar i przez kilka dni ogień szalał na zboczach gór zostawiając za sobą dym i popiół.  

Było to nawet widoczne  ze stolicy i nadmorskich ośrodków turystycznych północno wschodniej części wyspy. Duża ilość dymu pewnego dnia była powodem ewakuacji około 2000 turystów z nadmorskich miejscowości znajdujących się blisko pożaru. O tym z pewnością słyszeliście z telewizji gdzie często mylono tragiczny pożar na turystycznych terenach na wyspie Rodos, z tym który mieliśmy na Korfu. Tutaj paliły się trawy i krzewy na wysokich zboczach gór i ogień zagroził tylko kilku wioskom znajdujących się w górach. 

Mimo tego, że pożar został szybko opanowany wywołało to znaczne zamieszanie i panikę wśród turystów. Dużo osób anulowało wakacje na Korfu mimo tego, że my mimo pożaru codziennie pływaliśmy  w morzu I spacerowaliśmy po plaży.  Przez kilka dni po pożarze latały jeszcze helikoptery by rzucać w miejscach dymiących wodę. 



Na wybrzeżach życie szybko  wróciło do normalności,  tylko ciemne,  spalone wzgórza w oddali przypominały nam o tym pożarze. 

Wszyscy chcieliśmy wrócić do naszego beztroskiego lata na Korfu. W stolicy i na południu wyspy życie toczyło się normalnie tylko widok dymiacych gdzieniegdzie gór północnej części wyspy przypominał przez kilka dni tą tegoroczną tragedię.



Mieszkając na wyspie od ponad 43 lat pamiętam kilka pożarów na zboczach północnych gór,  które jak w tym roku były spowodowane długotrwałą suszą, brakiem deszczu i udowodnioną "pomocą" ludzkiej ręki. W większości przypadków były to mniejsze, lokalne pożary szybko ugaszone. Na szczęście na Korfu mamy w zimie dużą wilgotność i deszcze, które pomagają szybko odrodzić zieleń na spalonych terenach. To samo będzie i w tym roku. Tegoroczny pożar przejdzie jednak do historii i oby taki się nie powtórzył.

Tegoroczny sierpień też był nietypowy. Po pierwszych ciepłych i naprawdę letnich dniach przyszła zimna fala z silnymi wiatrami. Ochłodziły one morze i znacznie spadła temperatura powietrza w nocy. Dla nas rzeczą dziwna było to, że w sierpniu w nocy zamykaliśmy okna i nagrywaliśmy się lekkim okryciem w nocy. Normalnie pierwsza połowa sierpnia to okres upałów,  ale to nie w tym roku.

Sierpień to też okres wielu koncertów, odpustów i spotkań towarzyskich. Tak było i w tym roku. 

Byliśmy na wielu koncertach muzyki klasycznej lub folklorystycznej w różnych miejscach na wyspie i to nie tylko w tych w których śpiewał mój mąż. 



Potańczyliśmy na kilku odpustach połączonych z jedzeniem tradycyjnych Souvlaki i oczywiście piwem. To też atrakcja lata w Grecji w której i Wy mogliście uczestniczyć!

Nasze spotkania towarzyskie organizowaliśmy głównie na werandach naszych domów z dala od tłumów turystów. Duża liczą turystów,  szczególnie wieczorem, problem ze znalezieniem parkingu odstraszał nas od stolicy. 


Stolicy w tym roku zatłoczona była przez młodzież, która tam bawiła się do późna w nocy.


Kilka wieczornych wizyt w stolicy w zupełności nam wystarczyły. Takie tłumiki ludzi w stolicy widzimy co roku  i w naszym wieku już nas to nie bawi. 

Jesteśmy tam tylko w przypadku gdy przyjeżdżają nasze dzieci czy rodzinka, która chce tego doświadczyć. 


Po 20 sierpnia normalnie pogodowa sceneria zmienia się i zaczynają się codzienne wiatry. 

W tym roku było inaczej. W drugiej połowie sierpnia ponownie mieliśmy upały. Na szczęście przynajmniej wieczory były trochę chłodniejsze i można to było wytrzymać. 

W tym okresie bardzo lubiłam nasze poranne kąpiele w morzu przy prawie pustej, o 8.30 rano plaży. To wielka przyjemność w sezonie mieć "prywatną" plażę długości 10 kilometrów. Bo tak czuliśmy się każdego poranka w Acharavi. 

Tak potoczył się poranny plan naszego dnia do połowy września z kąpielą w morzu trochę później, by woda trochę się nagrzała. 

Jak często Wam piszę najlepsze kąpiele morskie są na Korfu w pierwszej połowie września.  Najczęściej nie ma wtedy wiatru, ani fal i morze jest krystaliczne. Ten niesamowity spokój w czasie porannych kąpieli relaksuje nas - bardzo to lubię.  To okazja do przemyśleń,  refleksji i poczucia przemijającego czasu i naszego życia. Wtedy najlepiej podsumowywuje okres mijającego lata....

W tym roku, niestety, nie mieliśmy winobrania. Nasza winnica, którą założyliśmy w 2002 roku po raz pierwszy uległa zupełnemu zniszczeniu. Powodem były szalone upały,  brak pracowników w odpowiednim czasie i chyba nowych chorób rozwijających się powoli w winoroślach. 

Tego roku większość winnic na wyspie miała ten sam problem. Nie będzie  na Korfu wina z tego rocznika. My zebraliśmy pod koniec sierpnia kilka koszyków winogron do jedzenia I to wszystko. Tyle pracy, tyle czasu głównie mojego męża  pracującego na tej winnicy poszło na marne. 

Połowa września zawsze nastraja mnie jesiennie i w tym okresie obrazy złotej polskiej jesieni i jesiennych Bieszczad powracają do moich myśli. Tak było też w tym roku. Przyznam jednak, że obecnie bardziej tęsknię do jesiennych, żywych kolorów jesieni w Angli. Koło domu córki jest piękny las z pięknymi kolorami liści w tym okresie gdzie chodzimy na spacery z wnukami.

Połowa września i w tym roku oznaczała zakończenie prac przygotowujących nas do zimy.

Po pierwsze zakończyłam przetwarzanie warzyw i owoców na zimę. Mężuś codziennie znosił mi do domu "dary" natury  - warzywa z ogrodu i figi, dużo fig. I tak wypełniłam po brzegi nasz  zamrażalnik (500kg), zrobiłam 10 litrowych sloikow  sosu pomidorowego do makaronu, który będziemy jeść w zimie, z fig porobiłam 8 sloikow marmelady. Plan zapasów na zimę wykonałam w 100%.


Wrzesień w tym roku nie przypominał września. Był bardzo ciepły i nasze kąpiele przedłużyliśmy do końca miesiąca. Ciepłe noce i wysokie temperatury bardziej przypominały lipiec czy sierpień. Często zastanawialiśmy się nad tym, że wszystko się zmienia I nie wiemy jaką będziemy mieć zimę. Straszą nas, że przed nami mamy ciężką zimę i może śnieg na Korfu. Obecnie, niestety,  wszystko jest możliwe !!

My staramy się być przygotowani na wszelkie pogodowe  niespodzianki.

Po zakończeniu zbierania drewna z jednego z naszych gajów oliwnych czuliśmy się spokojniejsi i gotowi do naszej zimy, jakąkolwiek przyjdzie. W naszych gajach oliwnych  Albańczyk przez kilka dni obniżał drzewa by w ten sposób polepszyć wydajność drzew w następnym roku i jednocześnie uzyskać drewno na opał w zimie. 

Kiedy drewno ułożone było przed domem i przykryte przed deszczem zaczęłam z uśmiechem patrzeć się na walizkę. 

Dla mnie koniec lata na Korfu zawsze łączy się z wyjazdami. Obecnie myślimy o odwiedzeniu rodziny w Atenach. Chcemy pochodzić po Monastiraki, odwiedzić jakieś galerie, pójść do teatru i ja osobiście planuję trochę "poszaleć"  I porobić zakupy.

Później jest w planie podróż do Anglii na kilka tygodni do mojej córki i wnuków, by mile spędzić z nimi czas. 

Takie są plany. Mam nadzieję,  że nic nie stanie na przeszkodzie by je zrealizować.

Bo jesień dla mnie to nie tylko  zmiana pory roku, ale też zmiana otoczenia i kolejny etap w naszym życiu. 


DOPÓKI ŚMIERĆ NAS ROZŁĄCZY....

To najczęstsze oświadczenie w czasie gdy dwoje ludzi łączą się ze sobą związkiem małżeńskim i przysięgają sobie wzajemnie wierność, miłość i oddanie.




W te dni wiele się mówi , wiele obiecuje , ale życie idzie swoją drogą i nie zawsze wszystko wygląda tak różowo jak byśmy chcieli.

Większość z nas dorastając marzy o tym by spotkać tego kogoś , by się zakochać i to z wzajemnością i razem iść przez życie w dni szczęśliwe i te trudne z wieloma problemami. 
Tak przynajmniej dawniej było.

W dniu dzisiejszym mało jest jednak małżeństw , które mówią otwarcie , że są szczęśliwe .

Coraz mniej jest małżeństw , które po wielu latach wspólnego życia idą na kawusię i pijąc ją rozmawiają ze sobą. Mało jest małżeństw , które rozumieją się bez słów , działają równocześnie dla wspólnego dobra nawet bez porozumienia się. 




W świecie , który goni za konsumowaniem jak największej ilości dóbr często takie wartości jak miłość i życie z drugą osobą pozostaje w tyle, często nawet z wyboru i czasami nawet jest zupełnie zapomniane. 

Słyszę wielokrotnie młodych ludzi , którzy zaczynają życie , że ważniejsze dla nich jest to by się czegoś samemu dorobić niż spotkanie kogoś by wspólnie budować swoją przyszłość .

Wielokrotnie młode pokolenie nie wie o tym , że największa przyjemność w życiu mamy z dzielenia się i darowania innym czegoś niż z brania.
Największe wartości powstają kiedy wspólnie buduje się dom od zera - razem, wspólnie dorabia się zdobywając krok po kroku wszystko to co jest potrzebne rodzinie do wygodnego życia. Wtedy bardzo się to ceni bo wszystko przychodzi z trudem i osobistym wkładem każdego z rodziny. 

Jak wszystko przychodzi łatwo to nie docenia się tego tak bardzo. Łatwo przychodzi i łatwo odchodzi , mówią niektórzy.

 Ale do tego wniosku dochodzi się niestety po wielu latach życia .

Obecnie statystyka mówi o wielu młodych ludziach którzy z wyboru żyją sami. Zajęci swoja karierą  tworzą swój świat samemu, by tylko o ile mają na to ochotę spotykać się ze znajomymi. 

To choroba którą nazywamy samotnością w tłumie.

Mało jest obecnie małżeństw , które w oparciu o miłość, wzajemny szacunek trwają wspólnie w życiu na dobre i na złe.

Bardzo duży procent nowo zawieranych małżeństw rozpada się przy pierwszej trudności w ich życiu.

Wszystko zaczyna się pięknie wielkim weselem , wieloma prezentami, zabawą , domem często łatwo urządzonym za pożyczone z banku pieniądze lub zapłaconym przez rodziców za ciężko zapracowane przez nich pieniądze.
Kiedy jednak przychodzi pierwsza trudność zaczynają się poważne problemy i bardzo często związki małżeńskie rozpadają się mimo tego , że w wielu przypadkach poza rodzicami są już obok nich małe dzieci, które za to płacą choć nie są niczemu winne.

Współżycie dwojga ludzi wcale nie jest proste , ani łatwe i wymaga pracy ze strony każdego z partnerów.

Nie wystarczy staranie się tylko jednej ze stron!

Życie na co dzień z tą samą osobą 24 godziny na dobę wymaga często cierpliwości , zrozumienia i dyplomacji.

Tego jednak można się nauczyć , oczywiście gdy obie strony tego chcą i będą nad tym pracować. 

Bardzo podoba mi się powiedzenie , że

 SZCZĘŚLIWE MAŁŻEŃSTWA TO TE W KTÓRYCH CODZIENNIE ZAKUCHUJESZ SIĘ PONOWNIE , ALE W TEJ SAMEJ OSOBIE. 

Poza tym jak się kogoś naprawdę kocha to przyjmuje się go z jego dobrymi i złymi cechami.

 Kocha się tą osobę taką jaką jest w całości. Niektóre złe według nas cechy  partnera można wyeliminować z biegiem lat , ale nigdy nie można zmienić osobowości drugiej osoby tak by w 100% była taka jaką my chcemy ją widzieć. 

To jest prawdziwa szkoła życia by wspólnie rozmawiając i nawet mając różne zdanie na jakiś temat iść do przodu często wybierając mniejsze zło lub nawet ustępując drugiej osobie w pewnych wypadkach.

Najlepiej dają sobie radę i są bardziej szczęśliwe pary , które od początku wyjaśniają między sobą bariery osobistego szczęścia, spokoju , czy potrzeb tak by nikt nikogo nie wykorzystywał i by każdy mógł żyjąc wspólnie spełniać swoje prywatne marzenia choćby w części. 

Jak dwoje ludzi się kocha to jest możliwe. 

Wzajemny szacunek i zgoda na spełnianie osobistych potrzeb partnerów może być osiągalna o ile oni między sobą to uzgodnią bez szkody dla wspólnie spędzonego czasu.

Bo możemy kogoś kochać, ale wcale to nie oznacza , że jesteśmy tacy sami i mamy te same zainteresowania i potrzeby. 
Czasami właśnie to sprawia , że długoletnie związki małżeńskie są szczęśliwe. Nie ma rutyny, nikt się nie nudzi i każdy ma coś osobistego do zaoferowania czy przeżycia.

W czasie moich spacerów po starówce korfiańskiej często obserwuję ludzi . 

Często widzę starsze małżeństwa , które wizualnie znam od wielu lat i cieszy mnie gdy je widzę ponownie spacerujące razem i trzymające się za ręce. Szczęście widać na ich twarzach i wcale nie wstydzą się tego pokazać . 

To wcale nie oznacza , że w ich życiu nie było i nie ma problemów. Oni po prostu nauczyli się je rozwiązywać wspólnie lub żyć z nimi!

W dawnych związkach, tej starszej generacji jak coś się psuło to każda ze stron starała się to zreperować . 

Obecnie w większości przypadków to kończy się rozwodem bo niestety słowo cierpliwość,  przebaczenie i walka o przetrwanie trudnych chwil nie istnieje. Dzisiaj ludzie łatwo się żenią , łatwo budują domy , łatwo zakładają rodziny, ale i bardzo łatwo rujnują wszystko i rozchodzą się.

Jest mało przypadków w których małżeństwa pracują nad ich związkiem i obydwoje starają się by on przetrwał przez wiele lat.

Te słowa DOPÓKI ŚMIERĆ NAS ROZŁĄCZY tracą obecnie swoje znaczenie.

 Świat się zmienia , ludzie się zmieniają i w inny sposób podchodzą do życia . Żyją chwilą i często nie doceniają tego co było i nie myślą o tym co będzie.

Wydaje mi się , że to wynika z tego , że jak coś łatwo przychodzi to nie docenia się wartości tego co się ma.

Zgadzacie się ze mną ???






TRZY NAJTRUDNIEJSZE DNI MOJEGO ŻYCIA.



Z biegiem lat, kiedy zdaję sobie sprawę z tego, że czas miją wielokrotnie staram sie podsumować moje dotychczasowe życie .
Próbuje posegregować dobre i złe  dni, które przeżyłam i zastanawiam się nad tym, które były najważniejsze w moim życiu.

Często zastanawiam się nad tym co bardziej ukształtowało mój charakter - te mile spędzone chwile, czy trudne chwile z którymi trzeba było się spotkać.
Dochodzę do wniosku, że obie miały bardzo duży wpływ na mój sposób patrzenia na życie, ale większe znaczenie miały trudności z którymi się spotkałam, a z którymi trzeba było walczyć.Takie doświadczenia uczą nas być silniejszymi. 

Bo miłe chwile w naszym życiu mijają szybko, zostawiają wspaniałe wspomnienia , ale tylko te dni pełne trudności uczą nas iść do przodu w naszym życiu . Bo czasami człowiek może "upaść". Nie jest ważne jednak ile razy upada, ale czy po każdym upadku szybko się podnosi.

To największa sztuka życia !!!

Każda trudność w naszym życiu hartuje nas i sprawia , że później jesteśmy silniejsi by sprostać kolejnym trudnościom przychodzącym w naszym życiu.
Bo życie to nie jest bajka i każdy z nas ma własne problemy , jak to się często w Grecji  mówi " każdy z nas nosi na plecach swój prywatny krzyż ".

W moich przemyśleniach doszłam do wniosku, że trzy dni mojego życia były dla mnie najtrudniejsze i zadecydowały o dalszym toku mojego życia.

Pierwszy taki dzień był gdy miałam 18 lat.

Przygotowywałam się do matury, do egzaminów na studiach . Było dużo pracy, stresu z nauką i wiele myśli o tym jak to się wszystko potoczy . W tym właśnie tak trudnym dla mnie okresie życia nagle straciłam mojego ukochanego Tatę.
W ciągu jednego dnia cały mój świat przestał istnieć!!!  Wszystko się zawaliło - ciemność, zupełny koniec , wielka tragedia
Jednak trzeba było iść do przodu .

To było bardzo trudne mimo tego , że miałam obok mnie moje ukochane rodzeństwo i moja ukochaną mamę. W tym wieku jednak obecność obojga rodziców jest bardzo cenna tym bardziej jak są to nasi prawdziwi przyjaciele i osoby dające ci poczucie bezpieczeństwa, a tak było w moim przypadku.

Ja w ciągu jednego dnia straciłam poczucie bezpieczeństwa, spokoju i równowagi w moim życiu.
Często musiałam pokazać , że jestem silniejsza od tego co miało miejsce w rzeczywistości  i to dla dobra mojej mamy , którą musiałam w tym okresie podtrzymywać na duchu.

Bardzo często zbierałam siły myśląc o tym, że mój tato chciałby zobaczyć mnie idąca do przodu i realizującą swoje  pragnienia .
 Muszę przyznać, że było to bardzo trudne.


Drugi taki dzień w moim życiu nastąpił wiele lat później.

Żyłam już na Korfu . Miałam własną rodzinę i ukochaną córeczkę i moje życie było już w pewien sposób poukładane . Wtedy otrzymałam poranny telefon od mojej siostry informującej mnie o śmierci mojej ukochanej mamy.

Mówi się , że śmierć rodziców to rzecz normalna w pewnym wieku. Ja dodatkowo wiedziałam o tym, że moja mama była chora i chciała w ryzykowny sposób zmienić swoja długoletnią dotychczasową terapię . Byłam przez nią w pewien sposób przygotowana do zaistnienia takiej sytuacji w czasie naszych długich rozmów telefonicznych. Bo szanse były 50 % na 50 % . Mimo wszystko, nie mogłam się z tym faktem śmierci Mamy pogodzić.

W jednej chwili poczułam się sierotą i jednocześnie przestałam czuć się dzieckiem , które każdy z nas ma ukryte w sobie.

W Grecji mówimy , że jak ktoś traci ojca to zostaje półsierotą , ale jak traci matkę to zostaje pełną sierotą. W pełni się z tym zgadzam.

Dla mnie moja mama była moją najlepszą przyjaciółką z którą co tydzień rozmawiając telefonicznie w niedzielę piłam kawę lub z którą bardzo mile spędzaliśmy czas w czasie jej kilkumiesięcznych pobytów na Korfu w okresie lata.

Miałyśmy ze sobą wspaniały kontakt i jak dwie dorosłe kobiety często godzinami rozmawiałyśmy na różne tematy.
Dla mnie ten kontakt z mamą był też tym co najbardziej łączyło mnie z krajem. W czasie naszych rozmów dowiadywałam się o wszystkim co słychać w rodzinie i w mieście w których się urodziłam. Ten  jej wspaniały dar opisywania tego wszystkiego dawał mi okazję żyć tym nie będąc w kraju .

 Z chwilą śmierci mojej mamy to znikło na zawsze.

Poczułam wtedy, że najważniejszy krążek łańcucha łączącego mnie z ojczyzną już nie istnieje.  Tak dzieje się w większości przypadków osób, które wyjeżdżają z kraju - z chwilą gdy rodzice umierają kontakt z krajem przestaje być tak silny.

 Każdy skupia się na życiu własnej rodziny, a dodatkowo odległość robi swoje. Nawet posiadając rodzeństwo te kontakty wtedy są nie tak częste i niestety, bardzo często  ograniczają się do typowych rozmów telefonicznych w czasie świąt. Każdy ma inne problemy w życiu, żyje w innym środowisku,w innych warunkach  i często rozmowy na temat osobistych trosk do niczego nie prowadzą.



Trzeci bardzo trudny dzień mojego życia miał miejsce gdy miałam 42 lata.
Zaganiana w pracy, w sprostaniu moim obowiązkom w stosunku  zawodowym i do rodziny, niestety,  zostawiałam dbanie o swoje zdrowie na samym końcu. Rodzina, dziecko i kariera zawodowa były na pierwszym planie , obowiązek wobec samej siebie i dbanie o swoje zdrowie był zawsze na końcu.
Mając pewne problemy ze zdrowiem ciągle odkładałam na później sprawę rozwiązania tego. Ciągle mówiłam sobie, że później się tym zajmę  - bo czasu na to nie miałam i uważałam, że wiele innych spraw jest bardziej istotnych .

 Uważałam, że sprawa zdrowia może poczekać....

Ważny dla mnie wtedy był narzucony przeze mnie na samą siebie program działania i obowiązki dnia codziennego. Często pracowałam od 7 rano do 1 w nocy bez przerwy. To było za dużo. Mój organizm tego nie wytrzymywał i ciągle mnie o tym informował. Ja, niestety, nie brałam tego poważnie pod uwagę.
 Na problemy ze zdrowiem nie było czasu, a raczej tak uważałam mimo tego, że po wizytach u lekarza ostrzegano mnie, że postępując tak ryzykuję nawet sprawę mojego życia .
Niestety często co innego planujemy my, a co innego samo życie.

Nasz organizm ma swoje prawa. Jak o tym zapominamy i często ponad własne siły staramy się sprostać  wielu obowiązkom w dniu codziennym,   to często nasz organizm po prostu się buntuje.

Wielokrotnie staramy się sami zrobić wszystko, bo to robimy lepiej i szybciej  lub ponieważ nie mamy pomocy od nikogo a praca musi być wykonana.  To jednak nie jest słuszne i wielokrotnie jest niesprawiedliwe dla nas. Nie możemy narzucać na nasze barki więcej niż możemy podnieść.

Tak stało się w moim przypadku .
 I właśnie z tego powodu nagle znalazłam się w sali operacyjnej z diagnoza lekarską o trudnej sytuacji. Był to bardzo trudny moment w moim życiu. W czasie minut przygotowywania do operacji całe moje życie przebiegło mi przed oczyma i ewentualność nie obudzenia się spowodowała , że podjęłam bardzo ważne decyzje dotyczące mojego życia - o ile się obudzę !!!

Tak jakbym targowała sie za moje życie z Bogiem decyzjami, które w danej chwili podjęłam - coś za coś....

Po pierwsze przyrzekłam sobie , że nauczę się mówić NIE w sytuacjach gdy to czuję. To wcale nie jest łatwe - to jest bardzo trudne, ale trzeba się tego nauczyć, o ile kocha się samego siebie i ceni się fakt istnienia na tym świecie. Musimy nauczyć się szanować samego siebie i więcej kochać samego siebie. Jak sami tego nie robimy to nikt inny tego nie zrobi. Nasze wierne oddanie ukochanym osobom często jest bardzo wygodne dla innych, ale nie dla nas.

 Łatwiej jest mówić TAK by zadowolić innych i postępować tak by po pierwsze wszyscy inni na około byli zadowoleni, ale nie zawsze my sami !!!

 Trzeba jednak myśleć też o sobie i trzeba szanować po pierwsze swoje zdrowie, bo ono jest jedno - drugiego nie mamy.

Całe szczęście w moim przypadku wszystko wtedy zakończyło się pozytywnie, bez żadnego problemu na przyszłość, jedynie z kilkumiesięczną przerwą w pracy.

Najwidoczniej moje "porozumienie" z Bogiem, które miałam wcześniej miało dobre rezultaty.

Bo wielokrotnie działamy ponad nasze siły myśląc o tym , że jak tego nie zrobimy świat się zawali .....

Wcale tak nie jest !!!

Nie ma ludzi niezastąpionych , po prostu każdą sytuację można rozwiązać w inny sposób z nami lub bez nas. Według mnie lepiej z nami , po prostu trzeba czasami zgodzić się z tym, że sami wszystkiego zrobić nie możemy i potrzebujemy pomocy.  Jak jej nie mamy to po prostu musimy o nią poprosić lub wręcz zarządzać od osób, którzy powinni czy mają obowiàzek nam pomóc.

Te doświadczenia tej chwili w moim życiu w wielu wypadkach spowodowały zmianę sposobu mojego postępowania , patrzenia na świat, nawet wielkich zmian w moim życiu.

 Niestety musiałam to przeżyć by do tego dojść .  Musiałam dostać od życia tego "kopniaka" by się obudzić. Zapłaciłam za to swoją  cenę, ale  na szczęście na koniec wszyscy wyszli z tego z korzyścią.


Powyżej opisałam trzy najtrudniejsze dni mojego życia. Jak zapytacie się, który z tych trzech był najtrudniejszy, nie wiem....
Każdy był specyficzny, jedyny w swoim rodzaju i każdy jest głęboko zakorzeniony w moim sercu do dnia dzisiejszego.

Po tych doświadczeniach oczywiście wiele się nauczyłam. 

Po pierwsze doceniłam więcej każdą chwilę spędzoną z moimi rodzicami. Bo nasi rodzice nie żyją wiecznie. 

Po drugie, że nie ma ludzi niezastąpionych i każdy ma nie tylko obowiązki w życiu ale każdy ma prawo cieszyć się wolnymi chwilami i swoim życiem .


A Wy ?

Czy macie takie dni w swoim życiu - czy umiecie je wyszczególnić????

JEST WIELE RODZAJÓW MIŁOŚCI


W czasie życia każdy człowiek spotyka sie z wieloma rodzajami miłości , każda z nich jest inna , każda z nich ważna i każda z nich jest potrzebna do rozwoju naszego życia psychicznego. By wszystkie z nich spełniły swoja rolę muszą być odwzajemnione .  Oczywiście miłość jest formą dawania, oferowania siebie i swojego życia , ale nie z myślą o tym, że oczekujemy to samo z drugiej strony. Po prostu samo to uczucie rodzi potrzebę dawania i otrzymywania. 
Jednocześnie uczucie miłości musi być połączone z dwustronnym szacunkiem - wtedy tylko ma wartość.

Pierwsza miłość z którą się spotykamy to miłość do naszych rodziców - ludzi którzy nas stworzyli.

Dzięki nim jesteśmy na tym świecie. W początkowych latach naszego życia kochamy naszych rodziców za to , że są . Są  oni nam potrzebni by rosnąć w atmosferze szczęścia rodzinnego,  poczucia bezpieczeństwa i by codziennie w ich obecności uczyć się czegoś nowego - wszystkiego co będzie nam w życiu potrzebne. Najczęściej role rodziców są podzielone. Matka  to ciepło, spokój, zrozumienie, ojciec to bezpieczeństwo i stabilne życie rodziny.

Dodatkowo często mówi się , że matka kocha dzieci za to , że są , a ojciec za to jakie są.
Miłość, którą czujemy do rodziców połączona jest często z szacunkiem, często podziwem za to co robią i czy jak to robią . Dlatego w wielu przypadkach dzieci chcą naśladować rodziców . Córki chcą być w przyszłości jak ich mamy, synowie jaki ich ojcowie. Tak jest w większości przypadków, ale oczywiście , nie zawsze.
Tą pierwsza miłość spotykamy w naszym życiu otwierając nasze oczy na tym świecie . Uważamy ją za oczywistą, tą która nam się należy bez względu na nasz sposób   zachowania się , czy traktowania naszych rodziców. Zawsze wiemy, że bez względu na to co zrobimy , jak się zachowamy miłość naszych rodziców jest czymś pewnym . Możemy spowodować ich płacz , czy smutek , ale to nie znaczy , że przestaną nas kochać . Ta więź nigdy nie ginie.

W Grecji mówi się : krew nigdy w wodę się nie zamieni. Związki krwi są zawsze trwałe bez względu na to czy są dobre czy złe.

Drugą miłość spotykamy dorastając .

Jest to miłość do partnera naszego życia.

Ta  miłość potrzebuje być  bardziej obustronna, często sprawdzana w trudnych chwilach naszego życia. Kochamy drugą osobę,  która pojawia się w naszym życiu też nie za coś , ale po prostu pojawia się uczucie - chemia między 2 ludzmi , którzy chcą żyć razem .
Szczęśliwi są wszyscy ci którzy mieli lub mają w swoim życiu tego rodzaju doświadczenie. 
Bo kochać i być kochanym to nie jest zjawisko zagwarantowane .
 Jest wiele ludzi na świecie , którzy mogli bardzo kochać - ale nie byli kochani przez daną osobę . 
Jest wiele ludzi , którzy nigdy nie mieli okazji powiedzieć , że kogoś kochają , bo nie znalazły takiej osoby lub po prostu sami nie umieli kochać....

Poza tym dwoje ludzi mogą być każdy z osobna bardzo pozytywną jednostką, ale do siebie nie pasują w życiu codziennym. Tak dzieje się ze względu na duże różnice charakteru, sposobu patrzenia na świat, dużych różnic w upodobaniach, zainteresowaniach , codziennego sposobu bycia , itp.
Miłość pomiędzy nie związanymi pokrewieństwem osobami może być  dobra lub zła.
W przypadku gdy kochamy odpowiednią dla nas osobę rozwijamy pozytywną część naszej osobowości , zwiększamy możliwości  wzbogacenia naszego życia w piękne chwile, czujemy się szczęśliwi i często chcemy się tym podzielić z osobami z naszego otoczenia - z rodziną , z naszymi bliskimi znajomymi.
 Żyjąc taką miłość najczęściej odnajdujemy w sobie wiele pozytywnych cech o których przedtem nie wiedzieliśmy , że posiadamy . Cieszymy się każdym sukcesem osoby ukochanej i w przypadku jakiegoś wspaniałego  wydarzenia w naszym życiu jest to pierwsza osoba z którą chcemy się tym podzielić. Najczęściej w przypadku takiej relacji dwóch osób każda ze stron daje z siebie wszystko by zadowolić drugą stronę wiedząc o tym , że i druga strona robi dokładnie to samo. I nie mówimy tu o ilości , ale o jakości . Każdy ma własne możliwości i nigdy nie są one równe z tymi jakie ma druga osoba.Ale to w tym przypadku nie ma tak dużego znaczenia .

W przypadku gdy kochamy osobę , która nie jest odpowiednia dla nas,   nie czujemy się dobrze w naszym życiu.  Choć bardzo często ta druga strona może nawet nas kochać w swój sposób. 
Często w takich sytuacjach zamykamy się w sobie , nie decydujemy się walczyć o zrealizowanie swoich pragnień , bo często nie są one zgodne z pragnieniami osoby znajdującej się obok nas. 
Godzimy się z losem - bo tak być musi, bo czujemy , że taki jest nas obowiązek w stosunku do innych  i koniec.
Często w takich przypadkach mamy do czynienia z poczuciem wykorzystania jednej osoby przez drugą , uzależnienia w różny sposób by kontynuować ten związek mimo tego, że często czujemy, że coś jest nie tak , że to nie to co chcemy w naszym życiu.

Bo miłość do partnera w życiu może być na całe życie lub nie!!

Wszyscy pragniemy by ten jedyny wybrany w młodości partner był tym w którym będziemy zakochani do końca naszego życia i jednocześnie będziemy tak kochani.

W większości przypadków w młodym wieku jest to sprawa przypadku i spontanicznych uczuć bez myślenia o tym czy ta druga osoba jest rzeczywiście odpowiednią osobą na partnera w naszym życiu. 

To oczywiście nigdy nie jest zagwarantowane , ale przy większej ilości pozytywnych cech jest większe prawdopodobieństwo na stworzenie stałego udanego związku.
W dniu obecnym takich małżeństw niestety jest coraz mniej z różnych powodów. Bo życie planuje w swój sposób często bez naszego zgody.

W ciągu naszego życia możemy mieć różnych partnerów. Możemy się zakochać wiele razy. Bo życie jest pełne niespodzianek i wielu często niezależnych od nas sytuacji. 

I to na szczęście !

To jest jeszcze jedno piękno życia .

Znam staruszków, którzy poznali się i zakochali po stracie swoich wieloletnich partnerów życia i ponownie cieszą się istnienia w ich życiu tego uczucia.
Jest wiele udanych małżeństw , które po wielu latach małżeństwa , różnych prób i przygód w życiu nie przetrwały i przyjaźnie lub nie,  rozeszły się by na nowo rozpocząć swoje życie z innym partnerem czy partnerką. 

Mam wiele takich przykładów. Ja też do nich należę. 

Sama po wielkiej miłości i przeżyciu 18 lat z moim pierwszym mężem rozeszłam się bo po prostu nasze małżeństwo wygasło. 

Bo małżeństwo to tak jak zupa , trzeba ją mieć ciągle ciepłą , bo jak ostygnie odgrzana już nie smakuje tak samo ... By małżeństwo przetrwało potrzebuję ciągłych starań z dwóch stron.  
Niestety często w gonitwie za karierą , pieniędzmi czy po prostu w ciągłej walce o sprostanie ze swoimi obowiązkami w codziennym życiu zapomina się o utrzymywaniu ciepłych stosunków pomiędzy małżonkami. 
Na moje szczęście,  po pewnym czasie poznałam mojego drugiego mężą, z którym cieszę się życiem do dnia dzisiejszego i mam nadzieje na wiele jeszcze lat. Jesteśmy już razem 20 lat i muszę stwierdzić, że co roku jestem w nim coraz bardziej zakochana bo to idealny dla mnie partner w moim życiu, ten z przemyślanego wyboru z dużą dawką obustronnej  miłości! Cieszymy się ze szczęścia naszych dzieci z poprzednich małżeństw, ale i sami nie zrezygnowaliśmy z naszego osobistego szczęścia. 

Samo życie !

Bo tylko w przypadku pierwszego, trzeciego  czy czwartego rodzaju opisywanej  tutaj przeze mnie miłości jest ona z pewnością wieczna do chwili naszej śmierci.


Trzecia miłość jest jeszcze inna - zupełnie inna.

To miłość do naszego dziecka . Miłość bez granic, potwierdzenie prawa życia do przetrwania naszego gatunku ....
Jak czujemy , że jesteśmy gotowi do założenia rodziny , pojawia się w naszym życiu dziecko którego istnienie anuluję nasze EGO. Wszystko jest dla dziecka , wszystko by było szczęśliwe i zdrowo rozwijało się przy naszej pomocy. Ta miłość jest bezgraniczna , ale często zapominamy o tym , że trzeba nasze dzieci kochać mądrze - tak mądrze. Trzeba  zaspokoić dziecko wszystko co jest mu potrzebne do jego rozwoju , ale w taki sposób by rozumiało, doceniało wartość tego co od nas otrzymuję. Oferujemy wszystko co jesteśmy w stanie , nie zapominając jednak o tym  , że w rodzinie każda z osób na  prawa i obowiązki. Nie ma tych którzy mają tylko przywileje i innych , którzy mają tylko obowiązki. Mądre kochanie dziecka sprawia, że rośnie ono z poczuciem obowiązków, szacunku do tego co posiada i uczuciem szczęścia i możliwości rozwijania własnej niezależnej osobowości.
Jak ktoś decyduje się na posiadanie dziecka by zaspokoić własne indywidualne potrzeby , by je wychować jak chce bez uwzględnienia jego charakteru i marzeń , to często taka miłość prowadzi do tragedii. Każdy człowiek jest inny, każdy ma swoją osobowość i tak jak my wymagamy by nas dzieci szanowały i my powinniśmy szanować nasze dzieci i ich odrębną osobowość. Rzecz bardzo trudna, temat do ciągłej dyskusji .

Kolejna czwarta miłość , którą ja osobiście miałam szczęście doznać i która daje mi bardzo dużo szczęścia na co dzień to miłość do wnuków. 
W moim przypadku do moich dwóch wspaniałych wnuków.
Proszę Państwa - to temat rzeka !!!! Szczególnie pomiędzy dziadkami.
Zawsze słyszałam od moich znajomych , że dzieci się kocha , ale wnuki kocha się podwójnie. To święta prawda.  To coś czego nie można zrozumieć do chwili gdy samemu zostanie się babcią czy dziadkiem. Bo można wyjaśnić co to znaczy być głodnym , jak samemu się tego nie doświadczyło??!!
Pojawienie się wnuków to cudowne prawo życia i wielkie szczęście dla wszystkich z nas , którzy to doznaliśmy .
W chwili gdy pojawia się w naszym życiu dziecko naszego dziecka powracamy często do chwil jak sami byliśmy rodzicami i często porównujemy to dawne z tym co przeżywamy w danej chwili.

Cudowne jest to , że zdajemy sobie sprawę z tego, że mając wnuki przeważnie mamy więcej czasu by się z nimi pobawić , by ich czegoś nauczyć lub spędzić z nimi wspaniale czas. Zawsze ta tajemnicza więź wnuków z dziadkami była i jest czymś tajemniczym, jedynym , niezastąpionym.

Te cztery  powyżej opisane rodzaje miłości są często powodem do walki pokoleń , do problemów związanych z tym co mija i tym co przychodzi.

Jedno jest pewne !!!

TYLKO LUDZIE KTÓRZY KOCHAJĄ SAMEGO SIEBIE MOGĄ KOCHAĆ I DAĆ SZCZĘŚCIE INNYM, BEZ WZGLĘDU Z JAKIEGO RODZAJU MIŁOŚCIĄ MAMY DO CZYNIENIA .

Oczywiście jest jeszcze wiele innych rodzajów miłości ważnych lub mniej ważnych dla każdego z nas.

Nadmienie tutaj po pierwsze miłość do Boga, która dla wielu z nas jest podstawą życia.

Mamy też miłość do przyrody nas otaczającej i do zwierząt .

Jest też miłość do wykonanego zawodu .

Kto to doznał lub nadal to przeżywa jest bardzo szczęśliwym człowiekiem. Bo większość naszego życia spędzamy w pracy. Jak ją kochamy to godziny pracy są dla nas przyjemnością. Jak wykonywany przez nas zawód jest tylko obowiązkiem zarobienia pieniędzy na życie , to mamy do czynienia z codziennym nieszczęściem w naszym życiu.

A jakie rodzaje miłości Wy byście tutaj dodali ????

ŻYCIE TO NIE JEST BAJKA

Obudził mnie zapach świeżo zaparzonej kawy. To informacja , że trochę zaspałam.

I tak jak to robię codziennie, otworzyłam okienice sypialni by zobaczyć jaka jest pogoda i by podziwiać "morze" falujących przed naszymi oknami gajów oliwnych.

Nabrałam głęboki oddech dość chłodnego porannego powietrza i jak to zwykle robię podziękowałam Bogu za to , że znów się obudziłam , jestem zdrowa, czuję się szczęśliwa itp.





Dzisiaj pospałam trochę dłużej , bo jak to zwykle bywa w sobotę oglądam późnym wieczorem fajne film w telewzji i idę spać około pierwszej. Mężuś tego nie wytrzymuje i kładzie się spać  wcześniej. Przeważnie idziemy spać około 22.30 bo obydwoje należymy to porannych  typów ludzi. Śpimy wcześniej by wcześniej, z uśmiechem obudzić się. Soboty są troche inne.

I tak kolejny dzień jest przed nami .

Po pierwsze wspólne śniadanko. Najczęściej przygotowujemy je razem, ja parzę kawę , mąż przygotowuje kanapki i później bez pośpiechu jemy ten nasz wspólny posiłek.




Najczęściej już od poprzedniego dnia planujemy co będziemy robić dnia następnego , bo zawsze jest coś do robienia. Tak zaczynamy nasz kolejny dzień.

Dzisiaj jestem trochę zadumana i myśle o wartości naszego życia.

Z pewnością przyczynił się do tego fakt , że wczoraj wieczorem dowiedzieliśmy się , że nagle odszedł z życia nasz bardzo dobry znajomy z którym od lat spotykaliśmy się , piliśmy razem kawę , spotykaliśmy się na różnego rodzaju przyjęciach. Przed dwoma dniami rozmawialiśmy o tym , że ponownie spotkamy się na kawę w Acharawi włąśnie dzisiaj....

Niestety do tego już nie dojdzie. Człowiek młody , wyglądajacy na zdrowego w wieku 60 lat odszedł od nas.....




I tak zastanawiam się nad tym , że życie to nie jest bajka i na każdym kroku poza szczęśliwymi chwilami spotykamy się z problemami , smutnymi wydarzeniami i tragediami.

To jest rzeczywistość życia każdego dnia . Rzecz jednak polega na tym jak my bedziemy do tego podchodzić i jak sprostamy różnym trudom i problemom dnia codziennego.

Najważniejsze jest jednak to by mimo problemów, które spotykamy w naszym życiu musimy znaleść siłę iść do przodu!

Nie ma ludzi bez problemów , nie ma rodzin bez problemów, każda ma swój mały czy duży krzyż , który nosi na swoich plecach.

Trzeba jednak posegregować te problemy i uświadomić sobie , który jest najważniejszy i który w danej chwili, miejscu i sytuacji możemy rozwiązać.

W wielu sytuacjach nasze troski i zmartwienia są spowodowane przez innych i nie nie mamy wpływu na to by je rozwiązać. 
Musimy znaleść siłę by się z nimi pogodzić lub jak to nie jest możliwe , musimy znaleść siłę by żyć z nimi.

Taka jest prawda , niestety.

Dla każdego z nas nasz osobisty problem , czy zmartiwenie jest najważniejsze , ale trzeba na to obiektywnie popatrzyć i nabrać siły by iść do przodu.

Z pewnością wszelkie problemy ze zdrowiem dla wszystkich są najważniejsze. Gdy ktoś z naszych bliskich , czy sami my jesteśmy chorzy wszystkie inne troski idą na bok i walczymy o powrót zdrowia. Oczywiście o ile to jest możliwe , a jak nie -  to przynajmniej staramy sie by stan zdrowia się nie pogarszał.

Bo życie to nie jest bajka i codziennie widzimy wokoło nas , nawet w naszej rodzinie ludzi walczących o swoje zdrowie , które stracili i nie zawsze mogą ponownie odzyskać.

I w takich sytuacjach najważniejsze jest pozytywne podejście do życia. Trzeba się pozbyć negatywnych myśli i wszędzie , w każdej sytuacji mamy możliwość znaleść obok nas coś pozytywnego , co pozwala nam uśmiechnąć się i mieć nadzieje , ze jutro będzie lepiej.

Po pierwsze zawsze w takich sytuacjach trzeba doceniać wszystko to co mamy w naszym życiu, a głównie trzeba docenić obecność ukochanych osób obok nas. Bo dobra materialne dzisiaj są , jutro może ich nie być i nie zawsze one przynoszą nam zadowolenie na dłuższy czas.

To co przynosi nam szczęście to to czego nie da się kupić : zdrowie, szacunek bliżnich, miłość ukochanych osób.

W trudnych okresach naszego życia trzeba o tym pamiętać!!!

Dodatkowo , każdy ma swój sposób regenerowania pozytywnych myśli.

Najczęściej tak dzieje się , kiedy robimy to co nam przynosi wielką przyjemność.

Osobiście w lecie nabijam moją " baterię" będąc koło morza , kapiąc się w morzu , czy siedząc na plaży na słoneczku.

W zimie uwielbiam spacery - wszędzie : po górach, po gajach oliwnych , po plaży i to bez względu na pogodę. Bo każda pogoda jest dla mnie przy odpowiednim ubraniu się.




Tak od zawsze było ze mną. Pamiętam , jeszcze jako dziecko kiedy coś mnie martwiło chiałam to "przespacerować" by znaleść wyjście z sytuacji lub by pogodzić się z jakimś faktem , który nie był po mojej myśli.

A Wy jak walczycie ze swoimi problemami??

Czy macie na to swoją receptę??







RUTYNA TO WRÓG SZCZĘŚCIA W NASZYM ŻYCIU

Najwiekszym wrogiem szczęścia w naszym prywatnym życiu jest rutyna !!


Dobrze jest mieć w pewien sposób zaplanowane życie, by spokojnie iść do przodu i realizować to co chcemy osiągnąć, ale wszelkiego rodzaju trwająca długo rutyna i brak zmian w naszym życiu zabija progres i ogólnie niszczy nasze pozytywne spoglądanie na świat.




Nie mówię tutaj o tych niemiłych "niespodziankach", nagłych kłopotach, które spadają nam często na głowę i z którymi musimy się uporać. Te wchodzą w skład życia, bo jak Grecy mówią bez pieprzu i soli nie ma dobrego jedzenia.

Chcę tutaj powiedzieć o tych przyjemnych zmianach, które celowo wprowadzamy w naszym życiu by każdy dzień przyniósł co nowego, by był inny od poprzedniego.

Do tego należy inny sposób spędzenia niedzieli z rodzina, ze znajomymi , na spacerze, na placu zabaw z posiadanymi dziećmi, czy robiąc coś co od dłuższego czasu odkładamy na później.

Do jednej z najprzyjemniejszych zmian w naszym życiu jest planowanie kolejnej podróży i wakacji.

Urlop zawsze jest świetną odskocznią od rutyny dnia codziennego. Jest to okazja do odpoczynku, spędzenia większej ilości czasu z ukochanymi osobami i co najważnjejsze to świetny sposób zmiany środowiska w którym żyjemy.

Na Korfu mamy duże możliwości w tym zakresie.

Nawet na samej wyspie można uciec od codziennej rutyny - trzeba tylko chcieć.

Żyjąc tutaj można organizować sobie wypady do różnych uroczych miejsc na wyspie i czuć się jak wczasowicz na tym tak cudownym skrawku ziemi.

Dodatkowo zmiana trybu życia w ciągu roku z szybkiego życia w czasie sezonu turystycznego na spokojny rodzinny tryb życia w zimie to też jest zmiana na którą wszyscy tutaj czekamy.

Okres zimy na Korfu to też okres kiedy walizka jest zawsze przygotowana do ewentualnej następnej podróży.

Mogą to być kilkudniowe wypady do Aten , czy na week-endy na ląd Grecji , ale są to też podróże do Europy.

Oczywiście najczęściej lecę do córy do Anglii. Teraz mam dodatkową radość z tego powodu, bo jest to okazja do przebywania z moimi wnukami w których, przyznam , jestem zakochana.
I jak sami rozumiecie z nimi nie ma czadu nudzić się, co chwilę coś nowego się dzieje.

Wszystkie powyżej opisane zmiany w życiu są potrzebne, nadają życiu dodatkowy sens i decydują o tym, że mamy wiecej "materiału" do wspomnień na przyszłość.

Każda odskocznia od rutyny jest cenna, pozwala nam na oglądanie naszego życia z perspektywy i daję wiekszą możliwość w podjeciu decyzji zmiany czegoś w naszym życiu na lepsze.

Bo żyjemy teraz, dzisiaj. Co będzie jutro nikt z nas nie wie.

Nie pozwalamy sobie na "uciekanie " dni z naszego życia bez jakiejs wartości, bez jakiegoś sensu, bo te dni już nie wrócą !!

Takie myśli chodzą mi dzisiaj po głowie i tak jak często to robimy zastanawiam się nad wyborem fajnego, innego od porzednich miejsc na kawusie z pięknym widokiem w południe.

Życze Wam miłego dnia !!!